΄Εχω τα χρόνια του Χριστού.Ώρες ώρες νιώθω οτι ανεβαίνω και εγώ το Γολγοθά μου.Δεν ξέρω όμως αν αυτό που κουβαλάω και με βαραίνει είναι σταυρός.Σίγουρα όμως είναι πολύ βαρύ.Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα οτι ανήκω σε μια γενιά που έχει την ατυχία να βρίσκεται στο μεταίχμιο των αλλαγών.Αλλαγές στην μόρφωση , την τεχνολογία ,στα εργασιακά , στα οικονομικά , στα κοινωνικά, αλλαγές παντου.
Ανήκω σε μια γενιά που γαλουχήθηκε από το σχολείο συμφωνα με τις αξίες παλαιοτέρων δεκαετιών αλλά βγαίνοντας στην αρένα της ζωής τίποτα από αυτά δεν ίσχυε γιατί πολύ απλά όλα είχαν αλλάξει και μάλιστα τόσο γρήγορα.Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μας έλεγαν να σπουδάσουμε να πάρουμε το πτυχίο μας και να πιάσουμε δουλειά σε μια καλή εταιρία.Βλέπετε δίνοταν κίνητρα στην ιδιωτική πρωτοβουλία.Πολλές αγορές ήταν παρθένες και δεν είχαν εισχωρήσει ακόμα οι μεγάλες πολυεθνικές κρεατομηχανές ούτε είχε ξεκινήσει η αφαίμαξη των πακέτων από τις ελάχιστες γνωστές οικογένειες μεγαλοεργολάβων πάσης φύσεως.Μάθαμε λοιπόν γράμματα, σπουδάσαμε, πήραμε τα πτυχία μας, συντάξαμε το βιογραφικό μας και ξεκινήσαμε το σαφάρι εξεύρεσης εργασίας.Έφτανε όμως μόνο το πτυχίο;Όχι.Προσόντα που ήταν προαιρετικά και αφορούσαν ελάχιστους τα προηγούμενα χρόνια ως δια μαγείας είχαν μετατραπεί σε απαραίτητα.Μεταπτυχιακά , διδακτορικά, εξειδικεύσεις , γνώση ηλεκτρονικών υπολογιστών , πρώτη ξένη γλώσσα , δεύτερη ξένη γλώσσα , τρίτη , τέταρτη , πέμπτη και όσες ακόμα θέλεις.Στις παροχές όλων αυτών βέβαια το κράτος είχε ελάχιστη έως μηδενική προσφορά.Έπρεπε από εμάς να δουλέψει ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς που περιλαμβάνει την ιδιωτική εκπαίδευση , την παραπαιδεία , τα ιδιωτικά ξένα πανεπιστήμια αλλά και τα εγχώρια κρατικά.Για όλους αυτούς είμασταν πελάτες.Τεχνητή αύξηση αναγκών-προσόντων ανάλογη αύξηση και στα κέρδη της φάμπρικας τους.Η λεπτομέρεια είναι οτι οι γενιές που ακολούθησαν και αυτές που θα ακολουθήσουν θεωρούν δεδομένη και απαραίτητη τη συμμετοχή τους σε αυτή την καλοστημένη βιομηχανία της εκπαίδευσης.Επομένως με το φόβο να μείνει κάποιος εκτός εξελίξεων και αγοράς ακολουθεί το ρεύμα...
Κάποια στιγμή τελειώνει η πελατειακή σχέση με τη βιομηχανία της εκπαίδευσης.Για άλλους στα 25 , για άλλους στα 30 και για άλλους ακόμα πιο μετα!Έτοιμος λοιπόν ο καθένας αναζητά αυτό που ονειρεύεται στα επαγγελματικά του.Οι πιο τυχεροί βρίσκουν κάτι συναφές με αυτό που σπούδασαν.Οι υπόλοιποι απλά κάνουν κάτι προσωρινό που εξελίσσεται σε μόνιμο μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο που δε βρίσκεται σχεδόν ποτέ.Δε ξέρω αν είμαι ρομαντικός αλλά εγώ θυμάμαι να μου λένε άλλα στο σχολείο.Μου μίλησαν για αξιοκρατία, για δικαιοσύνη και ισότητα.
Η γενιά μου ζητάει δουλειά από εργοδότες οι οποίοι ανήκουν στην πλειψηφία τους στην μεταπολεμική γενιά.Οι περισσότεροι από επαρχία ήρθαν στην Αθήνα πεινασμένοι και φτωχοί για μια καλύτερη ζωή.Ευτυχώς πρόκοψαν.Ναι μεν έζησαν σε πιο μίζερες εποχές αλλά τουλάχιστον υπήρχε αθωότητα και υγιείς συνθήκες όπου με προσπάθεια και εξυπνάδα μπορούσε να πετύχει ο οποιοσδήποτε.Από υπάλληλοι του χτες λοιπόν αφεντικά του σήμερα.Δυστυχώς όμως τα ξέχασαν όλα.Σάπισε η ψυχή και το μυαλό τους από το χρήμα.Πονήρεψαν.Αυτή η γενιά εργοδοτών βλέπει ως πειραματόζωο τη δική μου τη γενιά και πάντα με τη γνωστή καραμέλα "Εσείς οι νέοι είστε καλομαθημένοι.Όλα έτοιμα τα θέλετε".Ποιά είναι τα έτοιμα;Αυτά που δημιούργησαν οι ίδιοι.Πονήρεψαν.Ζητάνε να τους δουλεύεις 10ωρο για 700ευρώ και αν σου αρέσει γιατί υπάρχει και ανεργία και στη διεύθυνση προσωπικού τα βιογραφικά είναι στίβα.Τα ένσημα είναι πολυτέλεια και χάρη σου κάνουν αν τα κολάνε.Χαμηλής νοημοσύνης άτομα που διευθύνουν επιχειρήσεις έχουν την "εξουσία" να ορίζουν ζωές νέων ανθρώπων με το να τους ανακοινώνουν ψυχρά μια απόλυση επειδή δε βγαίνουν τα νούμερα.
Τότε ως από μηχανής θεός ξεπετάγεται μια καινούργια βιομηχανιά.Η βιομηχανία ρουσφετιού και πρόσληψης στο Δημόσιο.Πιτσιρικάς όταν ήμουν άκουγα κουβέντες των μεγάλων."Άσε ρε...Στο Δημόσιο θα πας;Να δουλεύεις για 3 και 60;Μόνο οι αγράμματοι πάνε."Αυτό θυμάμαι.Μεγαλώνοντας κατάλαβα οτι κάποιοι έστησαν ένα ολόκληρο μαγαζάκι πουλώντας έτοιμες και σίγουρες θέσεις εργασίας.Πάλι πελάτης δηλαδή!Ούτε αγόρασα ούτε προσπάθησα να αγοράσω ποτέ από εκεί.Ίσως γιατί δεν έτυχε να έχω τις κατάλληλες γνωριμίες.Τουλάχιστον δεν ντρέπομαι να πω πως αν τις είχα θα το προσπαθούσα και εγώ.Έτσι πολλοί από τη γενιά μου ποδοπάτησαν τις αρχές περί αξιοκρατίας και δικαίου που διδαχθήκαμε.Ποδοπάτησαν τους κόπους χρόνων σε σπουδές.Όλα αυτά για να αγοράσουν ένα γκισέ , ένα γραφείο , μια σφραγίδα σε ένα κτίριο του ελληνικού δημοσίου.Το χειρότερο από όλα είναι οτι αυτό το θεωρούν μαγκιά και επιτυχία."Ας το έκανες και εσύ" σου λένε.Δεν ξέρω αν είμαι πάλι ρομαντικός αλλά εγώ είχα διδαχθεί πως μαγκιά είναι να πετυχαίνεις κάτι με την αξία σου σύμφωνα πάντα με τις δυνατότητες σου.
Μπορεί η γενιά μου να παλέυει να επιβιώσει ξεχνώντας τις αξίες και κάθε είδους γνώση που έχει πάρει σίγουρα όμως δεν έχει σταματήσει να ονειρεύεται.Ένα από αυτά τα όνειρα είναι να κάνει κάποιος μια δική του καταδική του δουλειά.Που όμως;Σε ένα αρρωστημένο περιβάλλον όπου ευννούνται οι μεγαλοκαρχαρίες , τα λαμόγια , τα βύσματα και οι μεγαλονταβατζήδες.Λέξεις άγνωστες όταν πήγαινα σχολείο.Επειδή όμως ο ρομαντισμός είναι γνώρισμα μας μπαίνουμε στη μάχη.Μια μάχη άνιση όπου έχεις να αντιμετωπίσεις ένα ληστρικό καθεστώς από πλευράς κράτους.Φόροι , ΦΠΑ , περαιώσεις , έκτακτες εισφορές και ξανά από την αρχή!Για να μη μιλήσω για την οικονομική κρίση και τον αθέμιτο ανταγωνισμό από το παραεμπόριο που έχει γονατίσει επιχειρήσεις χρόνων πόσω μάλλον μια νέα επιχείρηση.Άραγε οι προηγούμενες γενιές που "δημιούργησαν" τι από όλα αυτά είχαν να αντιμετωπίσουν;
Με τους περισσότερους από τη γενιά μου να βρίσκονται λοιπόν εκτός αγοράς εργασίας ή στην καλύτερη μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας έρχεται και το ερώτημα...."Θα κάνεις οικογένεια;"Ειλικρινά το θέμα αυτό είναι πολύ σοβαρό αν αναλογιστεί κανείς οτι οι ηλικίες 25-35 αποτελούν την αιχμή του δόρατος σε μια κοινωνία σε οτι αφορά τη δημιουργία οικογένειας.Στην πραγματικότητα μιλάμε για τη διαιώνιση του έθνους!Χωρίς αξίες , χωρίς ιδανικά, με χαμένο προσανατολισμό και κυρίως χωρίς εργασία ώστε να πατήσει κάποιος στα πόδια του για ποιά δημιουργία οικογένειας μιλάμε;Πρόκειται για μια ομαδική στείρωση τα αποτελέσματα της οποίας θα είναι εμφανώς ορατά σε μερικές δεκαετίες!Στο σχολείο μάθαμε να σεβόμαστε το θεσμό της οικογένειας.Μάθαμε οτι η δημιουργία και η προστασία του είναι θεμέλιος λίθος για τη λειτουργία ολόκληρης της κοινωνίας.Σήμερα φαίνεται κάτι τόσο ξένο και ίσως τόσο απρόστιτο και αδύνατο.Φοβίζει μπορώ να πω και έχει μεταλλαχθεί σε μια εικόνα που μόνο δυσάρεστα φέρνει στο μυαλό.Έξοδα , γκρίνια ,διαζύγια , διατροφές , επιμέλεια παιδιού.
Αυτή η γενιά τουλάχιστον σκέφτεται ακόμα.Μπορεί να φοβάται λίγο αλλά θεωρώ πως έχει αλάνθαστη κρίση.Και δεν είναι ο φόβος προϊόν αδυναμίας.Είναι προϊόν ώριμης σκέψης και φόβου για ένα άγνωστο αύριο που έρχεται.Δεν ξέρω αν οι νεότεροι μου δεν ενδιαφέρονται από που θα πιαστούν γιατί απλά ποτέ δεν είχαν κάτι να πιαστούν.Εγώ ξέρω οτι κάποτε είχα.Ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι έστω κι αν πέρασαν μόλις δυο δεκαετίες από τότε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου